เล่น Tumblr ได้แล้วว T^T

ไม่ได้เข้ามาซะนานเลยเนอะที่นี่ เหอ เหอ เหอ

Tue, 19 Oct 2010 05:23:54 -0400

ไม่ได้เข้ามาซะนานเลยเนอะที่นี่ เหอ เหอ เหอ

My Name Is O: ทักทายครับผม

Mon, 06 Sep 2010 08:47:23 -0400

ก่อนอื่นคงต้องขอบคุณทุกๆคนมากๆนะครับ ทีี่ไปร่วมเลี้ยงเด็กกันที่ Safari World กับทาง Peppermint Field วันนั้นสนุกดีครับ แต่โอเพิ่งออกจากโรงพยาบาลเลยยัง งงๆ เบลอๆ อยู่ ฮ่าๆๆๆ แต่จำได้ทุกอย่างนะครับ รวมทั้งเพื่อนๆพี่ๆที่ตามไปให้กำลังใจในวันนั้นด้วย สนุกดีนะครับ
...

">My Name Is O: ทักทายครับผม:

ไม่รู้เรื่องอะไรเลยเหมือนแต่เข้ามาบอกว่า “เป็นกำลังใจให้ทุกเรื่องค่ะ”

My Name Is O: 11 Oct.

Sun, 18 Jul 2010 04:08:33 -0400

My Name Is O: 11 Oct.:

จะรอติดตามผลงานนะค่ะ และก็ขอให้อนุชิตทำงานด้วยความสุขค่ะ ^___^

2amrainfalling: อยากอ่านจังค่ะว่าอนุชิตไปทำอะไรบ้าง...

Tue, 29 Jun 2010 03:31:33 -0400

2amrainfalling:

อยากอ่านจังค่ะว่าอนุชิตไปทำอะไรบ้าง รออ่านนะค่ะ

2amrainfalling: Anuchyd @ เชียงคาน...

Tue, 29 Jun 2010 03:29:58 -0400

2amrainfalling:

Anuchyd @ เชียงคาน วันที่สอง

ได้ทำบุญด้วยดีจังค่ะ

2amrainfalling: Anuchyd @ เชียงคาน...

Tue, 29 Jun 2010 00:28:00 -0400

2amrainfalling:

Anuchyd @ เชียงคาน
รูปนี้ดูดีทั้งสถานที่และคนในรูปเลยค่ะ น่ารักมาก ๆ

2amrainfalling: Anuchyd Pix Today @...

Tue, 29 Jun 2010 00:26:13 -0400

2amrainfalling:

Anuchyd Pix Today @ เชียงคาน

ขอบคุณนะค่ะพี่ตีสองที่มีรูปมาให้ดู อนุชิตน่ารัดมาก ๆ ค่ะ

เกาะล้าน

Tue, 01 Jun 2010 06:42:59 -0400

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาได้ไปเที่ยวพัทยากับเพื่อน ๆ ที่น่ารักมาอีกแล้ว เราเริ่มการเดินทางจากสมุทรปราการไปที่พัทยาในตอนเย็น บางคนอาจสงสัยว่าทำไมไม่ออกไปตั้งแต่เช้าจะได้ไปเที่ยวที่อื่นจะไปนอนต่างสถานที่อย่างเดียวเหรอ อยากจะบอกคนที่ถามเหลือเกินว่าถึงมันจะเป็นเวลาไม่กี่ชั่วโมงที่ไปถึงก็ดีใจมาก ๆ แล้วที่ได้อยู่กับเพื่อน เพื่อนที่รักทุก ๆ คน เราเขาพักที่บ้านน้ำเมารีสอร์ทเป็นห้องพักที่ไม่ได้เลิศหรูมาก ที่สำคัญคือไม่มีลิฟต์เพราะมีแค่ 3 ชั้นเท่านั้น แต่ 3 ชั้นสำหรับยุ้ยมั่นลำบากมากจริง ๆ นะ ทุกคนต้องช่วยกันจูงช่วยกันดึงขึ้นไป พอถึงห้องมันดันบอกกันว่าจะไปว่ายน้ำในสระ ยุ้ยเลยต้องขอตัวนอนรอบนห้องดีกว่าขี้เกียจขึ้นลง แต่แล้วพอเพื่อน ๆ เล่นน้ำกันเสร็จ ก็ต้องออกไปกินข้าวกันคุณเพื่อนก็ต้องลากกันลงไปอีก เป็นการกินข้าวที่มีความสุขและสนุกที่สุด เป็นร้านข้าวต้มธรรมดา ๆ แต่ที่ไม่ธรรมดาคือได้นั่งกินกันแบบแถวหน้ากระดานกับสายฝน กินข้าวเสร็จก็ขับรถชมราตรีของเมืองพัทยากัน แล้วก็เข้าที่พักนั่งเล่นและนอนคุยกัน พูดถึงเรื่องราวสมัยเด็ก ๆ ที่ผ่านมามีความสุขที่สุดเลย และก็แยกย้ายไปนอนกกัน พอเช้าตื่นมาก็ดันมีโปรแกรมใหม่เกิดขึ้นว่าจะไปเกาะล้านกัน ยุ้ยว่ายุ้ยคงขึ้นเรือไม่ไหวแน่ๆ ด้วยความที่ปวดขากและแขนอยู่แล้ว แต่เพื่อนบอกว่าให้ลองดูก่อนและจะช่วยกันดันขึ้นไป พอคุยกันเสร็จก็ออกไปหาอาหารกินกัน เมื่อกินข้าวเสร็จก็ไปดูเรือที่แหลมบาลิหาย มีเรือหลายราคามาก ๆ มีเรือขนาดกลาง 30 บาทต่อคน เรือใหญ่ 150 บาทต่อคน และก็เป็นสปีดโบ๊ท เรือที่พวกเราเลือกกันเป็นสปีดโบ๊ทเพราะดูแล้วไม่ต้องเดินไปขึ้นไกล ไม่เป็นเรือสูงที่เราขึ้นลงลำบาก พวกเราขึ้นสปีดโบ๊ทด้วยความทุลักทุเลนิดหน่อย เพื่อนผู้ชายต้องมาช่วยทั้งดันและพยุงกันเลย แต่ก็ขึ้นไปได้โดยสำเร็จ ระหว่างที่นั่งเรือออกจากฝั่งน้ำทะเลก็เริ่มเปลี่ยนสีไปเรี่อย ๆ จนถึงเกาะล้านน้ำทะเลสวยงามมาก ๆ หาดทรายขาวละเอียด น้ำทะเลใสสะอาด มันคุ้มค่ากับการข้ามามาก ๆ พวกเราลงเล่นน้ำกัน พอ 5 โมงเย็นก็ข้ามฝั่งกับมาพัทยา ประทับใจมาก ๆ ค่ะ ที่สำคัญขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่ดูแลเราอย่างดีเหมือนเดิม “ถ้าไปก็ต้องไปด้วยกัน” และเราก็ได้ไปเกาะล้านจริง ๆ ถึงจะลำบากไปสักหน่อย

My Name Is O: Thank you so much!

Tue, 01 Jun 2010 06:10:39 -0400

My Name Is O: Thank you so much!:

ถึงไม่ได้ไปร่วมกับกิจกรรมครั้งนี้ แต่อ่านแล้วรู้สึกดีจังค่ะ ไม่มีใครเชื่อคำพูดของชาวบ้านแต่แล้วคำพูดเหล่านั้นก็มีความหมายเมื่อพวกคุณไปถึง

ชีวิตจริง ยิ่งกว่านิยาย

Mon, 17 May 2010 06:30:57 -0400

มีเรื่องราวดี ๆ ที่อยากจะบันทึกไว้เพื่อเป็นกำลังใจที่เราท้อแท้ เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้น ที่ได้รับรู้ และได้สัมผัสมา เมื่อ 6-7 ปีที่ผ่านมายุ้ยได้ไปบวชชีอยู่ที่สระบุรีเป็นระยะเวลา 1 ปี ในระยะเวลาที่อยู่ที่วัด 1 ปี ก็จะมีผู้คนหมุนเวียนสับเปลี่ยนกันเข้ามา มาบวชด้วยเหตุผลที่ต่าง ๆ กันไป บางคนมาถือศีล บางคนบวชแก้บนบางคนบวชเพื่อหาที่พึ่งทางใจ แต่ในจำนวนคนหลาย ๆ คนที่หมุนเวียนเข้ามามีอยู่ 1 คน ที่เราสนิทและประทับใจกับเรื่องราวในชีวิตของเขา พี่คนนี้มาบวชเพราะรู้ท้อแท้ผิดหวังกับชีวิต พี่เขาเคยทำกิจการขายหมูจุ่มอยู่ที่สิงห์บุรี เป็นกิจการที่ทำเงินให้เขาอย่างเป็นกอบเป็นกำ แล้ววันหนึ่งก็เกิดปัญหาทางธุรกิจและหุ้นส่วนทำให้เขาหมดตัวและไม่เหลืออะไรเลยนอกจากรถ 1 คัน ที่สำคัญลูกสาว 2 คนที่กำลังเรียนอยู่ด้วย ส่วนแฟนของพี่เขาต้องแยกกันอยู่ก่อนเพราะว่าต้องไปเครียล์ปัญหาหลาย ๆ เรื่อง ยุ้ยนอนห้องเดียวกับพี่เขาทุกคืนยุ้ยจะเห็นและได้ยินเสียงพี่เขาร้องไห้ตลอดเป็นแบบนี้ทุกคืน เขาจะมีของมีค่าอยู่ 1 ชิ้นคือโทรศัพท์ที่เอาไว้โทรคุยกับลูกสาว ส่วนเราทำได้ดีก็แค่ให้กำลังใจและปลอบใจ พี่เขาบวชอยู่นานพอสมควรแต่นานเท่าไรยุ้ยจำไม่ได้เราช่วยกันทำงานวัดและก็คุยกันตลอด จนวันหนึ่งเฮียหรือแฟนของเขามา และก็บอกว่าจะขายรถทิ้งเพื่อเอาเงินไปลงทุนทำหมูจุ่มอีกครั้ง ไม่ต้องเปิดเป็นร้านที่มีคนนั่งแต่ทำแบบส่งถึงบ้าน ในสมัยนั้นกับการขายหมูจุ่มแบบนี้เรายังแอบคิดว่าจะเป็นไปได้เหรอที่นี่ต่างจังหวัดนะ แต่เฮียบอกว่าตัดสินใจแล้ว แล้วก็ต้องรีบทำด้วยไม่งั้นจะช้าเกินไป เฮียขายรถและซื้ออุปกรณ์หมูจุ่มพร้อมกับมอเตอร์ไซค์เก่า ๆ 1คัน ช่วงระยะเวลาที่รอเรื่องบ้านเช่าเฮียต้องมาอาศัยนอนที่วัดชั่วคราว พอได้ห้องเช่าก็ย้ายออกเป็นห้องเล็ก ๆ เล็กมากจริง ๆ แค่ะอุปกรณ์หมูจุ่มวางก็เกือบเต็มแล้ว เหลือที่ไว้ให้นอนแค่นิดเดียวเราไปช่วยพี่เขาทำความสะอาดและเก็บข้าวของเข้าที่ เมื่อเริ่มขายได้สักพักกิจการเริ่มดีขึ้นมีคนสั่งมากขึ้นเรื่อย ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่อยู่วัดและเห็นรอยยิ้มของพี่เขา พอกิจการดีขึ้นพี่เขาก็ต้องสึกออกไปช่วยกิจการเขา แต่พี่เขาก็ยังกลับมาถวายอาหารให้พระบ่อย ๆ หลังจากนั้นได้ไม่นานเราก็สึกเหมือนกัน จึงไม่ค่อยได้เจอพี่เขาเท่าไร แต่ได้ข่าวอยู่เรื่อย ๆ พี่เขาเปลี่ยนจากร้านห้องเช่าเล็ก ๆ มาเป็นเปิดร้านแบบที่มีคนมานั่งกินได้มีหน้าร้าน และเราก็ไม่ค่อยได้เจากันจนเมื่อวันที่ 8 มิ.ย 53 ที่ผ่านมายุ้ยไปถือศีลที่วัด และก็ได้แวะไปหาพี่เขาแต่เขาย้ายร้านเราจึงตามไปดู เมื่อไปถึงก็ต้องตลึงกับสิ่งที่เห็นพี่เขาย้ายร้านมาอยู่ที่ริมถนนใหญ่ เป็นร้านใหญ่มาก ๆ เขาไม่ได้ขายหมูจุ่มแล้วแต่ขายเป็นพวกอุปกรณ์ตกแต่งสวนแทน และยังรับออกแบบตกแต่งสวนอีกต่างหาก พี่เขาออกมายิ้มต้อนรับและทักทายเหมือนเดิม และเขาก็พาไปดูบ้านที่ซึ้อไว้ที่อยู่ฝังตรงข้ามกับร้าน บ้านขนาด 200 ตารรางวา ราคา 2 ล้านบาท และรถโตโยต้าวิช อีกหนึ่งคัน ทำให้เราหันไปมองพี่เขาด้วยความชื่นชมและรู้สึกยินดีด้วย พร้อมกับนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาว่า”นี่เหรอคือคนที่เคยท้อแท้หมดหวังกับชีวิต นี่หรือคือคนที่ไม่เหลืออะไร และนี่หรือคือคนที่เคยนอนร้องไห้ทุกคืนอยู่กับความทุกข์” ในวันนี้พี่เขาได้มีชีวิตใหม่ที่มีความสุขจากคำที่เขาบอกว่าเราต้องสู้ ต้องอดทน แถมลูกทั้งสองคนก็เรียนจนแล้วและยังได้งานทำที่ดีแล้วด้วย

นี่จะเป็นอีกบทเรียนหนึ่งให้ยุ้ยได้จดจำไว้ ว่าจากคนที่หมดตัวท้อแท้ไม่เหลืออะไร แต่วันนี้ด้วยคำว่าอดทนและสู้ทำให้เขาได้มีชีวิตใหม่ ที่มีความสุข ขอบคุณที่โชคชะตาได้ทำให้เรารู้จักกัน ขอบคุณที่สอนให้ยุ้ยรู้จักคำว่าสู้ และที่ทำให้ยุ้ยได้รู้จักกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง แต่มีพลังทำอะไรได้เท่าผู้ชายตัวใหญ่ ๆ อีกหลายคนขอบคุณจริง ๆ ค่ะ

อยากไปด้วยจังเลยค่ะ

Tue, 04 May 2010 12:30:16 -0400

อยากไปด้วยจังเลยค่ะ

My Name Is O: TreeO Camp with Peppermint Field

Fri, 30 Apr 2010 23:23:56 -0400

My Name Is O: TreeO Camp with Peppermint Field:

อยากได้ของรางวัลบ้างจัง T^T

เที่ยวอัมพวาครั้งแรกในชีวิต

Tue, 20 Apr 2010 08:40:16 -0400

เมื่อวันที่ 17 เม.ย. 53 ที่ผ่านมาได้ไปเที่ยวอัมพวากับเพื่อน ๆ มาค่ะ เมื่อก่อนเคยไปกินข้าวแถวดอนหอยหลอดบ้างแต่ก็ไม่บ่อย แต่สำหรับอัมพวาไม่เคยคิดว่าจะไปเที่ยวที่นี้เลย มีความรู้สึกว่าจะไปทำไม มันก็อยู่ใกล้ ๆ กับบ้านเราจะมีอะไรแตกต่างหนักหนา แต่วันหนึ่งเมื่อได้เห็นรูปที่อนุชิตเอามาโพสต์ไว้ใน FB ก็ได้เห็นภาพบรรยากาศที่ดูเป็นธรรมชาติ และก็ได้คุยกับเพื่อนบ้าง เย็นวันที่ 17 จึงยื่นตกลงกันกับเพื่อน ๆ ว่า อยากไปอัมพวา เพื่อนทุกคนก็โอเค ต้องขอบคุณเพื่อนทุก ๆ คนที่ไปด้วยกันเพราะพวกเขาต้องรู้อยู่แล้วว่าถ้าไปก็ต้องคอยดูแลเราด้วย ไปถึงบ้านพักตอนสามทุ่มแล้วก็พากันออกไปที่ตลาดอัมพวา พอไปถึงตลาดร้านก็เริ่มทยอยปิดบ้าง เราเดินดูของไปเรื่อย ๆ แต่ไม่ได้ข้ามสะพานไปอีกฝังหนึ่ง ซึ้อขนมของกินต่าง แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเราซื้อโดยไม่มีใครคัดค้านคือเสื้อ “อัมพวา” พอซื้องของเสร็จก็กลับที่พัก ถึงจะเป็นตอนกลางคืนก็สัมผัสถึงความเป็นธรรมชาติได้มีเสียงเรือ เสียงจิ้งหรีด เรานั่งเล่นอยู่หน้าบ้านพัก เล่นกีต้าร์ร้องเพลงกินขนม พอได้เวลาสักพักก็เขามานั่งเล่นในห้องต่อ นั่งเล่นนุ้นเล่นนี้และก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย เราลองใส่เสื้อที่ซื้อมากันเพราะพวกเรานัดกันว่าพรุ่งนี้จะใส่เสื้อตัวนี้เมื่อได้เวลาทุกคนก็ค่อย ๆ ทยอยหลับไป

เช้าวันที่ 18 ยุ้ยตื่นมาชมบรรยากาศตอนหกโมงครื่ง ถึงอากาศจะอ้าวไปบ้างแต่ด้วยความที่อยู่ติดน้ำก็มีความเย็นสบายอยู่ บรรยากาศตอนเช้าดีมาก ๆ เลยค่ะ พอชมบรรยากาศได้สักพักก็เข้ามาในห้องในขณะที่เพื่อนยังหลับอยู่ เราก็เลยมานอนเล่นที่เตียงแล้วก็เผลอหลับไปอีกรอบ ตื่นมาอีกทีก็ยังไม่มีใครตื่นก็เลยลุกขึ้นไปอาบน้ำคราวนี้ทุกคนก็เริ่มตื่นขึ้นที่ละคนพวกเราอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก็ไปนังทานอาหารเช้าที่ทางบ้านพักเตรียมไว้ให้ อาหารเช้าเป็นข้าวต้มหมู ปลาหมึก หอมหวลยั่วน้ำลายที่สุด และยังมีโอวัลตินกาแฟ ปลาท่องโก๋ ด้วย เรานั่งกินข้าวที่โต๊ะม้าหินริมน้ำเสร็จก็มาถ่ายรูปเล่นบริเวณบ้านพักและริมน้ำ เมื่อแดดเริ่มแรงเราก็กลับไปนั่งเล่นในห้องเหมือนเดิม พอถึงเวลาอาหารกลางวันเราสั่งอาหารทางบ้านพักมากิน มีต้มยำปลาทู 2 หม้อ น้ำพริกผักต้มปลาทูทอด ผัดกระเพรา ไข่เจียว ข้าวผัด 2จาน ข้าวเปล่า 2 โถ่ และยังมีโซดาน้ำแข็งที่เพื่อนสั่งมาดื่มกันอีกตั้งแต่เมือคืน แต่ไม่น่าเชื่อว่าราคาอาหารเครื่องดืมถูกมากทั้งหมด 800 บาท เมนูอาหารดูธรรมดาแต่บอกได้คำเดียวว่ารสชาติไม่ธรรมดาเลยค่ะ อร่อยมาก ๆ พอกินข้าวเสร็จพวกเราก็เตรียมตัวออกเดินทางกลับ ได้แวะไปไหว้พระที่วัดค่ายบางกุ้ง เป็นวัดที่มีต้นโพธ์ขึ้นปกคลุมโบสถ์เอาไว้ องค์พระมีสีทองสวยงามมากค่ะ เมื่อไหว้พระเสร็จเราก็เดินทางกลับบ้านกันเลย แต่ที่สำคัญคิอทุก ๆ คนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าจะต้องมาที่นี่อีกแน่นอน และประทับใจกับบรรยากาศและการบริการของบ้านพัก ขอบคุณค่ะที่ทำให้ได้รู้ว่าอัมพวามีอะไรมากกว่าที่คิด มีสายน้ำ มีธรรมชาติ ที่เราไม่ได้พบมันบ่อยนัก

2amrainfalling:ชอบเพลงนี้จังค่ะ พี่ตีสองไม่เห็นเข้า FB...

Tue, 20 Apr 2010 07:57:38 -0400

2amrainfalling:ชอบเพลงนี้จังค่ะ พี่ตีสองไม่เห็นเข้า FB เลยงานยุ่งหรือเป็นอะไรหรือป่าวค่ะ

My Name Is O: Update TreeO Camp

Sun, 18 Apr 2010 22:52:22 -0400

My Name Is O: Update TreeO Camp:

อยากไปจังเลยค่ะ อยากได้ของรางวัลของอนุชิต แต่ยังไงก็ไม่ได้ไปแน่นอน เฮ้อ……

My Name Is O: UpDate Our Camp

Tue, 13 Apr 2010 08:22:12 -0400

My Name Is O: UpDate Our Camp:

ไม่ได้ไปแต่อยากได้ของรางวัลบ้างได้ไหมค่ะ อิอิ

Nitinan: อรุณสวัสดิ์ครับ วันสุดท้ายของการทำงานแล้ว 1 ปี...

Sun, 11 Apr 2010 20:51:18 -0400

Nitinan: อรุณสวัสดิ์ครับ วันสุดท้ายของการทำงานแล้ว 1 ปี...:

เช่นกันค่ะพี่หนึ่ง แล้วพี่ไปเที่ยวไหนหรือป่าวค่ะ

ท่าทางจะมีความสุขกับของเล่นใหม่มากเลยนะค่ะเนี่ย...

Sat, 10 Apr 2010 22:41:52 -0400

ท่าทางจะมีความสุขกับของเล่นใหม่มากเลยนะค่ะเนี่ย อยากออกไปเล่นน้ำสงกรานต์แบบปีก่อน ๆ แต่ปีนี้คงอดแน่เลยอะ

My Name Is O: ชักสีหน้า

Tue, 06 Apr 2010 02:01:37 -0400

My Name Is O: ชักสีหน้า:

งานมอเตอร์โชว์อนุชิตน่ารักมากค่ะ ถ้ามีโอกาศเราจะได้เจอกันใหม่นะ

ความรู้สึกดี ๆ งานมอเตอร์โชว์

Tue, 06 Apr 2010 01:59:00 -0400

วันนี้มีเรื่องดี ๆ มาเขียนไว้ใน tumblr เป็นความรู้สึกดี ๆ ที่ได้รับจากอนุชิตในงานมอเตอร์โชว์ ก่อนหน้าที่จะมีงานก็รู้ตัวว่าจะต้องเตรียมพร้อมร่างกายและตัวเองเป็นพิเศษ เพราะด้วยความไม่ค่อยแข็งแรงเหมือนคนอื่น นั่งภาวนาขอให้ได้ไปงานนี้เพราะมันเป็นที่ที่ใกล้ที่สุดที่สามารถจะเดินทางไปได้ไม่ลำบาก ขอแค่สักครั้งถ้ามีโอกาศได้ถ่ายรูปกับคนคนนี้ อาจจะดูเหมือนเวอร์แต่นั้นคือสิ่งที่ทำจริง ๆ และรู้สึกจริง ๆ

เช้าวันที่ 4 เมษา ก็ยังไม่แน่ใจว่าจะไปได้หรือไม่เพราะร่างกายยังไม่เข้าที จนคิดว่าวันนี้ต้องไม่ได้ไปแน่ ๆ แต่แล้ว พอประมาณสิบโมงทุกอย่างเริ่มโอเค จึงชวนหลานให้ขับรถและไปเป็นเพื่อนกัน พอไปถึงงานสิ่งแรกที่ถือว่าเป็นโชคดีที่สุดคือได้ที่จอดรถที่อยู่ใกล้ฮอลล์มาก ๆ นั้นหมายถึงว่าจะไม่ต้องเดินไกล พอจอดรถได้ ก็เข้าไปในงานโชคดีอย่างที่สองคือมีที่นั่งรอที่สามารถมองเห็นเวทีได้สามารถที่จะรู้ว่าบนเวทีมีโชว์แล้ว เมื่อถึงเวลาก็ค่อยลุกเข้าไปไกลอีกที แต่ระหว่างนั่งรอด้วยความที่อนุชิตไม่ได้อัพ FB ในวันก่อนหน้างานเลยจนถึงเช้าวันงาน จึงคิดไปว่าอาจจะไม่มาแล้ว แต่ก็นั่งรอจนเห็นไฟของเวทีเปิดจึงได้เดินเข้าไปดู อนุชิตเป็นพิธีกรบนเวทีคู่กับดีเจโป้ง พอทำหน้าที่พิธีกรเสร็จก็เดินลงจากเวทีไปที่ด้านข้างมีคนขอถ่ายรูปอยู่จำนวนหนึ่ง ซึ่งตัวเราเองก็คิดว่าคงเข้าไปไม่ทันแล้วเพราะอนุชิตกำลังขอตัวไปจากจุดนั้น แต่โชคยังดีที่เราเดินไปด้านข้างและบอกถึงสิ่งที่เคยได้คุยกันไว้ก่อนหน้านี้ อนุชิตหันมาพร้อมกับบอกว่า”โอ้..ดีใจจังที่มาได้” และได้ถ่ายรูปอย่างที่ตั้งใจไว้จริง ๆ มากกว่าการถ่ายรูปที่ฉันได้รับคืออ้อมกอดที่ทำให้รู้สึกดีมาก ๆ เพราะมันทำให้ความพยายามของฉันที่จะได้มาเจออนุชิตในวันนี้ มีความหมายขึ้นอีกมากมายเหลือเกิน ไม่คิดว่าสิ่งที่คุยกันเขาจะใส่ใจอะไรมากมาย แต่วันนี้ได้รู้แล้วว่าดาราคนนี้มีความใส่ใจกับแฟนคลับทุกคนจริง ๆ ณ ตอนนี้ยิ่งหลงรักดาราคนนี้มากขึ้นไม่ใช่เพราะหน้าตา หรือเพราะเพศที่ผู้หญิงจะต้องชอบผู้ชาย แต่เป็นเพราะนิสัยความน่ารักเป็นตัวของตัวเอง และรอยยิ้มที่มีให้ทุกคนเสมอ นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้หลงรักคนคนนี้ “อนุชิต สพันธุ์พงษ์” ขอบคุณที่ทำให้ได้รู้ว่าความพยายามวันนี้มันไม่ได้ทิ้งเปล่า มันมีค่าและมีค่าแก่การจดจำไว้มาก ๆ ขอบคุณจากใจจริง ๆ ค่ะ