ไม่ได้เข้ามาซะนานเลยเนอะที่นี่ เหอ เหอ เหอ

ไม่รู้เรื่องอะไรเลยเหมือนแต่เข้ามาบอกว่า “เป็นกำลังใจให้ทุกเรื่องค่ะ”

จะรอติดตามผลงานนะค่ะ และก็ขอให้อนุชิตทำงานด้วยความสุขค่ะ ^___^

2amrainfalling:

อยากอ่านจังค่ะว่าอนุชิตไปทำอะไรบ้าง รออ่านนะค่ะ

2amrainfalling:

Anuchyd @ เชียงคาน วันที่สอง

ได้ทำบุญด้วยดีจังค่ะ

2amrainfalling:

Anuchyd @ เชียงคาน
รูปนี้ดูดีทั้งสถานที่และคนในรูปเลยค่ะ น่ารักมาก ๆ

2amrainfalling:

Anuchyd Pix Today @ เชียงคาน 

ขอบคุณนะค่ะพี่ตีสองที่มีรูปมาให้ดู อนุชิตน่ารัดมาก ๆ ค่ะ

     เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาได้ไปเที่ยวพัทยากับเพื่อน ๆ ที่น่ารักมาอีกแล้ว เราเริ่มการเดินทางจากสมุทรปราการไปที่พัทยาในตอนเย็น บางคนอาจสงสัยว่าทำไมไม่ออกไปตั้งแต่เช้าจะได้ไปเที่ยวที่อื่นจะไปนอนต่างสถานที่อย่างเดียวเหรอ อยากจะบอกคนที่ถามเหลือเกินว่าถึงมันจะเป็นเวลาไม่กี่ชั่วโมงที่ไปถึงก็ดีใจมาก ๆ แล้วที่ได้อยู่กับเพื่อน เพื่อนที่รักทุก ๆ คน เราเขาพักที่บ้านน้ำเมารีสอร์ทเป็นห้องพักที่ไม่ได้เลิศหรูมาก ที่สำคัญคือไม่มีลิฟต์เพราะมีแค่ 3 ชั้นเท่านั้น แต่ 3 ชั้นสำหรับยุ้ยมั่นลำบากมากจริง ๆ นะ ทุกคนต้องช่วยกันจูงช่วยกันดึงขึ้นไป พอถึงห้องมันดันบอกกันว่าจะไปว่ายน้ำในสระ ยุ้ยเลยต้องขอตัวนอนรอบนห้องดีกว่าขี้เกียจขึ้นลง แต่แล้วพอเพื่อน ๆ เล่นน้ำกันเสร็จ ก็ต้องออกไปกินข้าวกันคุณเพื่อนก็ต้องลากกันลงไปอีก เป็นการกินข้าวที่มีความสุขและสนุกที่สุด เป็นร้านข้าวต้มธรรมดา ๆ แต่ที่ไม่ธรรมดาคือได้นั่งกินกันแบบแถวหน้ากระดานกับสายฝน กินข้าวเสร็จก็ขับรถชมราตรีของเมืองพัทยากัน แล้วก็เข้าที่พักนั่งเล่นและนอนคุยกัน พูดถึงเรื่องราวสมัยเด็ก ๆ ที่ผ่านมามีความสุขที่สุดเลย และก็แยกย้ายไปนอนกกัน พอเช้าตื่นมาก็ดันมีโปรแกรมใหม่เกิดขึ้นว่าจะไปเกาะล้านกัน ยุ้ยว่ายุ้ยคงขึ้นเรือไม่ไหวแน่ๆ ด้วยความที่ปวดขากและแขนอยู่แล้ว แต่เพื่อนบอกว่าให้ลองดูก่อนและจะช่วยกันดันขึ้นไป พอคุยกันเสร็จก็ออกไปหาอาหารกินกัน เมื่อกินข้าวเสร็จก็ไปดูเรือที่แหลมบาลิหาย มีเรือหลายราคามาก ๆ มีเรือขนาดกลาง 30 บาทต่อคน เรือใหญ่ 150 บาทต่อคน และก็เป็นสปีดโบ๊ท เรือที่พวกเราเลือกกันเป็นสปีดโบ๊ทเพราะดูแล้วไม่ต้องเดินไปขึ้นไกล ไม่เป็นเรือสูงที่เราขึ้นลงลำบาก พวกเราขึ้นสปีดโบ๊ทด้วยความทุลักทุเลนิดหน่อย เพื่อนผู้ชายต้องมาช่วยทั้งดันและพยุงกันเลย แต่ก็ขึ้นไปได้โดยสำเร็จ ระหว่างที่นั่งเรือออกจากฝั่งน้ำทะเลก็เริ่มเปลี่ยนสีไปเรี่อย ๆ จนถึงเกาะล้านน้ำทะเลสวยงามมาก ๆ หาดทรายขาวละเอียด น้ำทะเลใสสะอาด มันคุ้มค่ากับการข้ามามาก ๆ พวกเราลงเล่นน้ำกัน พอ 5 โมงเย็นก็ข้ามฝั่งกับมาพัทยา ประทับใจมาก ๆ ค่ะ ที่สำคัญขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่ดูแลเราอย่างดีเหมือนเดิม “ถ้าไปก็ต้องไปด้วยกัน” และเราก็ได้ไปเกาะล้านจริง ๆ ถึงจะลำบากไปสักหน่อย

ถึงไม่ได้ไปร่วมกับกิจกรรมครั้งนี้ แต่อ่านแล้วรู้สึกดีจังค่ะ ไม่มีใครเชื่อคำพูดของชาวบ้านแต่แล้วคำพูดเหล่านั้นก็มีความหมายเมื่อพวกคุณไปถึง

     มีเรื่องราวดี ๆ ที่อยากจะบันทึกไว้เพื่อเป็นกำลังใจที่เราท้อแท้ เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้น ที่ได้รับรู้ และได้สัมผัสมา เมื่อ 6-7 ปีที่ผ่านมายุ้ยได้ไปบวชชีอยู่ที่สระบุรีเป็นระยะเวลา 1 ปี ในระยะเวลาที่อยู่ที่วัด 1 ปี ก็จะมีผู้คนหมุนเวียนสับเปลี่ยนกันเข้ามา มาบวชด้วยเหตุผลที่ต่าง ๆ กันไป บางคนมาถือศีล บางคนบวชแก้บนบางคนบวชเพื่อหาที่พึ่งทางใจ แต่ในจำนวนคนหลาย ๆ คนที่หมุนเวียนเข้ามามีอยู่ 1 คน ที่เราสนิทและประทับใจกับเรื่องราวในชีวิตของเขา พี่คนนี้มาบวชเพราะรู้ท้อแท้ผิดหวังกับชีวิต พี่เขาเคยทำกิจการขายหมูจุ่มอยู่ที่สิงห์บุรี เป็นกิจการที่ทำเงินให้เขาอย่างเป็นกอบเป็นกำ แล้ววันหนึ่งก็เกิดปัญหาทางธุรกิจและหุ้นส่วนทำให้เขาหมดตัวและไม่เหลืออะไรเลยนอกจากรถ 1 คัน ที่สำคัญลูกสาว 2 คนที่กำลังเรียนอยู่ด้วย ส่วนแฟนของพี่เขาต้องแยกกันอยู่ก่อนเพราะว่าต้องไปเครียล์ปัญหาหลาย ๆ เรื่อง ยุ้ยนอนห้องเดียวกับพี่เขาทุกคืนยุ้ยจะเห็นและได้ยินเสียงพี่เขาร้องไห้ตลอดเป็นแบบนี้ทุกคืน เขาจะมีของมีค่าอยู่ 1 ชิ้นคือโทรศัพท์ที่เอาไว้โทรคุยกับลูกสาว ส่วนเราทำได้ดีก็แค่ให้กำลังใจและปลอบใจ พี่เขาบวชอยู่นานพอสมควรแต่นานเท่าไรยุ้ยจำไม่ได้เราช่วยกันทำงานวัดและก็คุยกันตลอด จนวันหนึ่งเฮียหรือแฟนของเขามา และก็บอกว่าจะขายรถทิ้งเพื่อเอาเงินไปลงทุนทำหมูจุ่มอีกครั้ง ไม่ต้องเปิดเป็นร้านที่มีคนนั่งแต่ทำแบบส่งถึงบ้าน ในสมัยนั้นกับการขายหมูจุ่มแบบนี้เรายังแอบคิดว่าจะเป็นไปได้เหรอที่นี่ต่างจังหวัดนะ แต่เฮียบอกว่าตัดสินใจแล้ว แล้วก็ต้องรีบทำด้วยไม่งั้นจะช้าเกินไป เฮียขายรถและซื้ออุปกรณ์หมูจุ่มพร้อมกับมอเตอร์ไซค์เก่า ๆ  1คัน ช่วงระยะเวลาที่รอเรื่องบ้านเช่าเฮียต้องมาอาศัยนอนที่วัดชั่วคราว พอได้ห้องเช่าก็ย้ายออกเป็นห้องเล็ก ๆ เล็กมากจริง ๆ แค่ะอุปกรณ์หมูจุ่มวางก็เกือบเต็มแล้ว เหลือที่ไว้ให้นอนแค่นิดเดียวเราไปช่วยพี่เขาทำความสะอาดและเก็บข้าวของเข้าที่ เมื่อเริ่มขายได้สักพักกิจการเริ่มดีขึ้นมีคนสั่งมากขึ้นเรื่อย ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่อยู่วัดและเห็นรอยยิ้มของพี่เขา พอกิจการดีขึ้นพี่เขาก็ต้องสึกออกไปช่วยกิจการเขา แต่พี่เขาก็ยังกลับมาถวายอาหารให้พระบ่อย ๆ หลังจากนั้นได้ไม่นานเราก็สึกเหมือนกัน จึงไม่ค่อยได้เจอพี่เขาเท่าไร แต่ได้ข่าวอยู่เรื่อย ๆ พี่เขาเปลี่ยนจากร้านห้องเช่าเล็ก ๆ มาเป็นเปิดร้านแบบที่มีคนมานั่งกินได้มีหน้าร้าน และเราก็ไม่ค่อยได้เจากันจนเมื่อวันที่ 8 มิ.ย 53 ที่ผ่านมายุ้ยไปถือศีลที่วัด และก็ได้แวะไปหาพี่เขาแต่เขาย้ายร้านเราจึงตามไปดู เมื่อไปถึงก็ต้องตลึงกับสิ่งที่เห็นพี่เขาย้ายร้านมาอยู่ที่ริมถนนใหญ่ เป็นร้านใหญ่มาก ๆ  เขาไม่ได้ขายหมูจุ่มแล้วแต่ขายเป็นพวกอุปกรณ์ตกแต่งสวนแทน และยังรับออกแบบตกแต่งสวนอีกต่างหาก พี่เขาออกมายิ้มต้อนรับและทักทายเหมือนเดิม และเขาก็พาไปดูบ้านที่ซึ้อไว้ที่อยู่ฝังตรงข้ามกับร้าน บ้านขนาด 200 ตารรางวา ราคา 2 ล้านบาท และรถโตโยต้าวิช อีกหนึ่งคัน ทำให้เราหันไปมองพี่เขาด้วยความชื่นชมและรู้สึกยินดีด้วย พร้อมกับนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาว่า”นี่เหรอคือคนที่เคยท้อแท้หมดหวังกับชีวิต นี่หรือคือคนที่ไม่เหลืออะไร และนี่หรือคือคนที่เคยนอนร้องไห้ทุกคืนอยู่กับความทุกข์” ในวันนี้พี่เขาได้มีชีวิตใหม่ที่มีความสุขจากคำที่เขาบอกว่าเราต้องสู้ ต้องอดทน แถมลูกทั้งสองคนก็เรียนจนแล้วและยังได้งานทำที่ดีแล้วด้วย

     นี่จะเป็นอีกบทเรียนหนึ่งให้ยุ้ยได้จดจำไว้ ว่าจากคนที่หมดตัวท้อแท้ไม่เหลืออะไร แต่วันนี้ด้วยคำว่าอดทนและสู้ทำให้เขาได้มีชีวิตใหม่ ที่มีความสุข ขอบคุณที่โชคชะตาได้ทำให้เรารู้จักกัน ขอบคุณที่สอนให้ยุ้ยรู้จักคำว่าสู้ และที่ทำให้ยุ้ยได้รู้จักกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง แต่มีพลังทำอะไรได้เท่าผู้ชายตัวใหญ่ ๆ อีกหลายคนขอบคุณจริง ๆ ค่ะ